Η δραματική μείωση του πληθυσμού στον Έβρο και η σταδιακή ερήμωση της υπαίθρου δεν αποτελούν πλέον μια μελλοντική απειλή, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι κάτοικοι της ακριτικής περιοχής. Η τοποθέτηση του διευθυντή του Γυμνασίου Μεταξάδων φέρνει στο προσκήνιο την εγκατάλειψη που αισθάνονται οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής, καταγγέλλοντας την αδιαφορία της κεντρικής διοίκησης απέναντι στη μαζική φυγή των νέων. Η συρρίκνωση των μαθητικών κοινοτήτων οδηγεί τα σχολεία του ακριτικού άξονα σε μαρασμό, με τον κίνδυνο να σβήσουν οριστικά από τον εκπαιδευτικό χάρτη να είναι πιο ορατός από ποτέ. Η τοπική κοινωνία εκπέμπει σήμα κινδύνου, απαιτώντας άμεσες παρεμβάσεις και κίνητρα που θα επιτρέψουν στις νέες γενιές να παραμείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους, προτού η ερήμωση καταστεί μη αναστρέψιμη.
